Πρόλογος B’ εκδόσεως

Πρόλογος συγγραφέως (στην 2η έκδοση)

Αν διαβάζεις μόνο τα βιβλία που διαβάζουν
όλοι οι άλλοι, μπορείς να σκέφτεσαι μόνο
ό,τι σκέφτονται όλοι οι άλλοι.
Haruki Murakami 1949- Γιαπωνέζος συγγραφέας

Από την πρώτη έκδοση του βιβλίου μεσολάβησε ικανός χρόνος ώστε να εξαχθούν ορισμένα συμπεράσματα για την ακρίβεια των αναφερομένων σε αυτό, με την έννοια ότι αναπτύσσουν μία άλλη συλλογιστική η οποία ίσως είναι δυσάρεστη, αλλά προτιμά να προσεγγίζει την αλήθεια και το κυριώτερο να προξενήσει στον αναγνώστη το ερέθισμα να ερευνά τα τεκταινόμενα, την ακριβή μορφή των οποίων θα μάθουμε σε πολλά χρόνια, ως προς την πραγματική κατεύθυνση στην οποία οδεύουν. Αναφερόμεθα στα τεκταινόμενα της περιοχής μας η οποία ταλανίζεται από το Ανατολικό ζήτημα, με καταγωγή από την εποχή της Αλώσεως, αλλά και από την εμπλοκή πολλών παγκοσμίων θελήσεων, με αποτέλεσμα την, εκ των πραγμάτων, δυσκολία ερμηνείας και λήψεως της καταλλήλου αποφάσεως η οποία ενδείκνυται για την πρόοδο του Ελληνικού λαού και του σημερινού κρατικού γεωγραφικού χώρου του. Η εμπλοκή δύο κατ’ εξοχήν ορθοδόξων εθνών σε πόλεμο (Ρωσία – Ουκρανία) με την παράλληλη συμμετοχή και των τοπικών εκκλησιαστικών ηγεσιών, κατά την δυνατότητα βεβαίως εκάστης, αποδεικνύει έτι περαιτέρω την άποψη ότι οι εκκλησιαστικές συνιστώσες, ανεξαρτήτως της επιρροής τους, δύνανται να παίξουν μόνο συμπληρωματικό ρόλο στην διαμόρφωση της Ιστορίας.
Η παρούσα δευτέρα έκδοση του βιβλίου, πέραν της φιλολογικής και λοιπής επιμελείας, κατέστη επιτακτική, όχι για την ανάλογη αιτία την οποία επικαλείται έκαστος επιβήτωρ της εξουσίας: «χρειάζομαι άλλη μία εκλογή για να ολοκληρώσω το έργο μου», αλλά στα πλαίσια του σκοπού του, ο οποίος δεν είναι άλλος παρά η, όσο το δυνατόν, ανάδειξη της αληθείας μέσω της διερευνήσεως αγνώστων πτυχών της εποχής.
Ούτως αναδεικνύονται νέα στοιχεία και αναλύσεις:
α) Η αιτία για την οποία σχεδόν κανείς στρατιώτης της Ελληνικής χερσονήσου δεν προσήλθε να υπερασπισθεί την Κων/πολη, έστω και ως μισθοφόρος, παρ’ όλο το ότι οι «γνωριμίες» του Κων/νου Παλαιολόγου-Δραγάτση προήρχοντο από αυτόν τον χώρο. Αντίθετα οι μόνοι μισθοφόροι οίτινες βοήθησαν τα μέγιστα τον Κων/νο Παλαιολόγο ήσαν κυρίως Δυτικοί και ολίγοι Κρητικοί
β) Ο ρόλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς) και παλαιοτέρων διοικήσεων του Βυζαντίου (Ιωάννης Κατακουζηνός κλπ) στην ιδεολογική προετοιμασία του Βυζαντινού πληθυσμού ήδη από το 1345 μ.χ., στο διαφαινόμενο ενδεχόμενο της Οθωμανικής πλημμυρίδος
γ) Σε συνάρτηση με το β), παρατίθεται το τελικό ιστορικό κίνητρο το οποίο πρυτάνευσε, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, στην επιλογή της Οθωμανικής δουλείας από την Δυτική συνεργασία
δ) Η συμπεριφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τους Ενωτικούς και όλους όσους είχαν αντιστασιακό φρόνημα τα χρόνια μετά την Άλωση, και η επιβολή σκότους επί της υπάρξεώς τους
ε) η σύγχρονη λαϊκή μούσα για την Άλωση
Τα νέα στοιχεία τα οποία αναδεικνύουμε στον παρόν, συνοδευόμενα με την ψυχρή ερευνητική λογική την οποία οφείλει εξεταστικά να προσδίδει έκαστος ιστορικός ερευνητής στο έργο του, χωρίς τον παραμικρό συναισθηματισμό ή υποκειμενισμό, προκαλούν ρήγμα στην σημερινή καθεστηκυΐα αντίληψη η οποία επί μεγάλο χρονικό διάστημα διοχετεύει στις λαϊκές μάζες τις μοιρολατρικές νουθεσίες του στυλ «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι», μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις ραγδαίες αλλαγές οίτινες συντελούνται στο στρατιωτικο-βιομηχανικό πεδίο των εμπλεκομένων χωρών, τον πληθυσμιακό παράγοντα και την σταδιακή και δυστυχώς μη αναστρέψιμη πορεία του Ελληνικού Κράτους προς την κατεύθυνση ενός κράτους-παρία του Ευρωπαϊκού πολιτικού γίγνεσθαι.
Η διαρκής υποβάθμιση του πνευματικού επιπέδου του λαού, η καλλιέργεια αυταπατών και η ψευδής ειρηνική αίσθηση η οποία διακατέχει σοβαρούς τομείς του Κρατικού μηχανισμού, αφαιρεί από τον Ελληνικό λαό την απαραίτητη επαγρύπνιση και ετοιμότητα απέναντι στους υπαρκτούς κινδύνους οι οποίοι εξυφαίνονται στην περιοχή, η δε απουσία μιάς υπερηφάνου ή τουλάχιστον αξιοπρεπούς εξωτερικής πολιτικής, ομού με την επιτακτική ανάγκη ριζικής μεταστροφής της Ελληνικής οικονομίας προς την αυτάρκεια σε όσο το δυνατόν περισσοτέρους τομείς και στην αποφασιστική επίλυση του δημογραφικού, οδηγούν προς την σίγουρη αποδοχή επωδύνων μελλοντικών συμβιβασμών και παραχωρήσεων. Μία ανάλογη κατάσταση υπήρχε τα τελευταία 100 έτη του παραπαίοντος Βυζαντινού κράτους, η οποία και οδηγούσε νομοτελειακά σε
κατάρρευση, την σφραγίδα της οποίας έθεσε ο Πορθητής. Επομένως η θέση του Ελληνικού Κράτους στην νέα Γιάλτα η οποία θα προκύψει θα είναι
ακόμη πιο αδύναμη.
Από την άλλη πλευρά οι νεο-οθωμανικές πολιτικές του σημερινού Τουρκικού Κράτους μιμούνται όλο και περισσότερον την παραδοσιακή πολιτική της παλαιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας την οποία εκθέτουμε στο παρόν βιβλίο, στα πλαίσια βεβαίως τα οποία επιτρέπει το θέμα του. Η εκμετάλλευση οποιασδήποτε ρωγμής στον αντίπαλο και στην περιφερειακή πολιτική και στρατιωτική κατάσταση, η σκληρή, ανελέητη διαπραγμάτευση και η εφαρμογή πολεμικής οικονομίας και αυταρκείας, έχουν μετατρέψει την σημερινή Τουρκία ολοένα και περισσότερο σε σημαντικό παγκόσμιο παίκτη, περιφερειακά δε σε κυρίαρχο. Οι διαδοχικές τουρκικές ηγεσίες των τελευταίων ετών έχουν αφομοιώσει πλήρως τα διδάγματα του Θουκυδίδου, του Σούν Τζού, του Γουσταύου Λέ Μπόν και του Τσεγκίς Χάν.
Οι σύγχρονες φιέστες του Τουρκικού κράτους, οι οποίες πραγματοποιούνται και κατά την επέτειο της Αλώσεως, πέραν του εσωτερικού προπαγανδιστικού τους χαρακτήρος, θέλουν να αποδείξουν ότι το πνεύμα του Οθωμανισμού είναι πάντα παρόν. Η σημερινή Κων/πολη των 20 εκατομμυρίων κατοίκων και των τριών χιλιάδων εναπομεινάντων Ελλήνων δεν έχει καμμία σχέση με την παλαιά. Τα 20 εκατομμύρια «Κωνσταντινοπολιτών» αποτελούν προϊόν άλλοφύλου συμβιώσεως, η οποία κατέστη δυνατόν να εξομαλύνει τις πιθανές «γωνίες» μεταξύ των φυλών και ομάδων και να γίνει «βασιλικώτερη του Βασιλέως», χάρις στην εμπνευσμένη πολιτική της Οθωμανικής διοικήσεως ανά τους αιώνες, στηριζομένη και στην αφέλεια, στην ηλιθιότητα και στο αμαρτωλό παρελθόν των παλαιών Βυζαντινών διοικήσεων, ομού με την δωσιλογική συμπεριφορά των Εκκλησιαστικών ταγών. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι οι γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ποντίων και σήμερα των Κούρδων έγιναν, ιστορικά, «αβρόχοις ποσί» και τα αποσπάσματα από Τσέτες τα οποία πραγματοποίησαν πλείστα από αυτά τα εγκλήματα, τα αποτελούσαν βασικά Κούρδοι, οι οποίοι,
αφού έπαιξαν τον ρόλο του χρησίμου ηλιθίου, και αυτοί με την σειρά τους εισπράττουν, προσφάτως, τα επιχείρια των πράξεών τους.
Από την πλευρά μας δεν είναι στις προθέσεις μας να προτείνουμε στο παρόν την λύση αυτού του περιπλόκου γαιωστρατηγικού γρίφου. Πρέπει όμως, με την ευκαιρία της παραθέσεως των «νέων» (οπωσδήποτε παλαιών, αλλά εισέτι αγνώστων) στοιχείων και αναλύσεων αφορώντων την Άλωση του 1453, να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου τουλάχιστον απέναντι σε οποιαδήποτε αυταπάτη, στο όνομα της «ντε γιούρε» ειρηνικής συμβιώσεως. Η προσωρινή κοινή στέγαση στον μεγάλο στρατιωτικό σχηματισμό του ΝΑΤΟ, δεν επιτρέπεται να μας κάνει να λησμονήσουμε τα οδυνηρά διδάγματα της τελευταίας περιόδου της Μικρασιατικής εκστρατείας. Οι Κασσάνδρες έχουν πρό πολλού προειδοποιήσει. Και «ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω».
Από τη πλευρά μας οφείλουμε τέλος ευχαριστίες στους γνωστούς και αγνώστους αναγνώστες της 1ης εκδόσεως, οι οποίοι έγιναν κοινωνοί των απόψεών μας ορισμένοι δε, διά των παρατηρήσεών τους, κατέστησαν την νέα αυτή 2η έκδοση πληρέστερη. Για την πληρεστέρα όμως ενημέρωση των υποψηφίων αναγνωστών έχει δημιουργηθεί η ιστοσελίδα perialwsews.gr (κατ’ ευθείαν από τον browser), η οποία περιλαμβάνει μία αρχική επαφή με το παρόν πόνημα και τον συγγραφέα.
Καλαμάτα 2025
Δημήτριος Χελιδώνης του Κωνσταντίνου και της Βασιλικής,
Τοπογράφος Μηχανικός Α.Π.Θ. Γεωργούλη 2, Καλαμάτα, 24133,
τηλ. 2721088071 και 6944737907